Sellingerbeetse

Westerwolde, een afwisselende rondwandeling door het natuurgebied Ter Borg

 

(20 Km i.c.m. Ter Borg - Laude route)

Deze rondwandeling in een prachtig gedeelte van het Westerwolde, loopt door een afwisselend gebied met bossen, houtsingels, heidevelden, en langs akkers en weiden. Een klein gedeelte is er asfalt, de rest gaat over brede lanen, smalle bospaadjes en een lang zandpad achter een zandwinninggebied langs voor we weer het bos in duiken. Helaas zijn gedeelten waar de hond niet mee mag. (De onze gaat dan even in de rugzak)

routekaart rondwandeling Sellingerbeetse

parkeerplaats bij de zandwinning waterplas Het gehucht Sellingerbeetse, dicht bij het mooie esdorp Sellingen, bestaat uit maar enkele boerderijen en huizen, en een camping. Parkeren kunnen we bij camping de Papaver, of voorbij de toegang tot de zandwinning op de grote parkeerplaats bij deze waterplas. Nu een recreatiestrand.

In de mooie 'kantine' op de camping kan na de wandeling wat gedronken worden, maar ook Sellingen heeft een paar bijzondere gelegenheden om nog even aan te doen. De opvallende Heksenketel, het Hof van Sellingen, of het enorme terras voor de Herberg Sellingen zijn hiervoor heel geschikt en zomers gezellig druk.

De foto's zijn van een ijskoude januaridag, een dag met een ijzige wind uit het oosten. Een perfecte wandeldag na een erg natte periode, maar ook in alle andere jaargetijden is deze route aan te bevelen. De verschillende landschappen zien er steeds weer anders uit, met als hoogtepunt de periode dat de heide in bloei staat.

Goed gekleed tegen de koude en met stevige wandelschoenen aan, starten we vanaf de grote parkeerplaats linksaf over het fietspad aan de overzijde van de weg richting de camping. De camping links houdend, enkele huizen voorbij, en dan lopen we de tweede weg rechtsaf in. Na huisnummer 47, de Borgertangerweg. Na enkele meters buigt de weg naar links en loopt dan richting de bosrand.

De Borgertangerweg gaat met een bocht naar links richting de bosrand

Deze prachtige halfverharde weg voert ons langs enkele mooi verscholen huizen die er verspreid in het bos staan. Sommige gedateerd, een andere erg modern maar goed ingepast in het landschap. Dan buigt de weg nogmaals naar links, waarna het recht op het heideveld van Ter Borg aan gaat. Dit 60 hectare grote heideveld is het grootste van de provincie Groningen.

Net voor we de hekken die dit gebied omsluiten bereiken bij een veerooster, staat links nog een laatste boerderij. Bij deze boerderij hebben ze een groot aantal vogelkooien met roofvogels, en dat is goed te horen.

enkele boerderijen verscholen in het bos

langs de rand van het heidegebied We stappen het rooster over en gaan haaks rechtsaf achter de omheining langs. Er kunnen hier Drentse heideschapen en Schotse Hooglanders grazen, dus de hond moet even in de rugzak.

Links hebben we dan zicht tussen de berkenbomen door op het heidegebied, rechts een braakliggend gedeelte met lage begroeiing waardoor we ver kunnen uitkijken over het Groninger landschap met de vele verspreid staande boerderijen.

Verderop wordt de bomenbegroeiing nog minder en is links goed te zien dat het geen vlak, maar sterk golvend heidegebied is.

Aan het einde van het paadje gaat het enkele meters naar rechts, daarna linksaf via het hekje de geasfalteerde parkeerplaats op.

De parkeerplaats wordt overgestoken, dan aan het einde bij de weg linksaf weer het bos in.

Het wordt al snel een brede zandweg met rechts een fietspad. Fietsen door dit gebied kan ook prachtig zijn en zomers worden de vele fietspaden in het Westerwolde goed gebruikt. Nu moeten we weer het wildrooster oversteken, ook hier is ons hondje niet meer welkom.

nu lekker rustig, maar 4s zomers is het hier druk met fietsers

De lange rechte laan gaat dwars door een schitterend heidegebied en op regelmatige afstand staan bankjes om er rustig van de natuur te kunnen genieten. Vandaag is het vooral flink doorstappen om enigermate warm te blijven, dus de bankjes laten we even voor wat ze zijn.

het zandpad tegenover de boerderij loopt langs een prachtig heidemeertje Wanneer er rechts voor ons een grote boerderij in beeld komt, gaat er ook een brede zandweg haaks linksaf. We moeten rechtdoor, maar wie het gebied nog niet kent zou hier zeker even een stukje naar links moeten lopen. Verderop ligt rechts een prachtig vennetje met enkele leuke 'zand/heide duinen' ervoor.

We passeren de boerderij, nogmaals over een veerooster, dan voorbij de volgende een parkeerplaats aan de linker zijde. We zijn in het buurtschap Ter Borg aangekomen en zien weldra de Ruiten Aa rechts van ons stromen.

Ter Borg bestaat uit vier boerderijen, waarvan er twee op de monumentenlijst staan. Langs de Ruiten Aa staat een schaapskooi, het gebouw aan de overzijde van de Ruiten Aa bij de brug waar we dan aan langs lopen. Deze is gebouwd in de zeventiende eeuw en wordt nog steeds gebruikt.

We verlaten het fietspad, houden de brug aan de rechterzijde en gaan dan rechtdoor het brede zandpad op. Dus niet het smalle paadje rechts langs het water. (De route is te verlengen door hier over te stappen op de Ter Borg-Laude wandeling. Deze begint en eindigt hier in Ter Borg).

Het Ruiten Aa dal is erg breed voor deze relatief kleine beek. In de laatste ijstijd stroomde de nu Duitse rivier de Eems door dit deel van Westerwolde. Later heeft de Eems haar loop verlegd. De Ruiten-Aa is het overblijfsel hiervan.

via het klaphekje gaan we weer een heideveld in

over een kronkelpaadje dwars door het natuurgebied Ter Borg Iets voorbij de brug houden we een beetje links aan en verlaten daarmee de beekoever. Zo stappen we op een klaphekje af dat ons andermaal in een groot heideveld brengt. Ook hier moet hondje Reni even verdwijnen, want weldra lopen we weer tussen de Drentse heideschapen en Schotse Hooglanders door.

Het zandpad dwars door het veld loopt altijd een beetje zwaar, maar vandaag is het zand hard bevroren en kunnen we goed doorstappen.

Verderop lopen we weer het bos in, en dan moeten we even opletten. We willen linksaf een smal bospaadje in, maar deze is erg onopvallend. Als extra markering staat er een paaltje bij met wit/geel schildje.

Een kronkelpaadje is het, en het loopt door een prachtig stukje bos tot het verderop weer meer open wordt en de heidevelden en vennetjes zich weer laten zien. Waar nodig zijn meer wit/gele bordjes aangebracht maar ze zijn ook eenvoudig over het hoofd te zien.

een van de vele vennetjes bij Ter Borg Hier gewoon het smalle 'spoor' blijven volgen, vooral rechtdoor en verderop met een grote boog naar links, ook waar de graspollen soms tamelijk hoog staan. Het pad loopt steeds links pal langs de bomen en zo dadelijk wordt het veel beter zichtbaar.

Verderop links staat een bankje, daar gaan we rechtsaf, steken verderop het wildrooster over en lopen weer het bos in.

Vooraan in het bos bij de volgende kruising van paden kiezen we rechts, en blijven dit slingerende pad een tijdje volgen terwijl we wat op en neer gaan.

Op de driesprong houden we weer rechts/rechtdoor aan en volgen het pad dat eigenlijk met een boog om een van de grotere heidemeertjes heen. Links in het bos ligt een volgende grote parkeerplaats, te bereiken vanaf de Beetserweg.

Steeds meer draait het naar rechts, en even later lopen we door het bos parallel aan de Beetserweg, tot we bij een splitsing linksaf naar deze weg toe kunnen lopen. We houden nog even rechts aan en lopen dan door het bos parallel aan de asfaltweg, bij de volgende kruising slaan we dan linksaf.

Daar steken we de Beetserweg recht over en volgen het bospad langs de bosrand. Rechts weer een open veld met daarachter in de bosrand camping de Barkhoorn, links alleen een smal strookje bos.

via het wildrooster gaan we weern richting het bos

Stevig doorstappend gaan we steeds maar rechtdoor en bij de eerste splitsing in het bos houden we links aan. Met een bochtje naar rechts dan verder het bos in, komen we weer bij een kruising met rechts een bankje aan de oever van een klein vennetje. Op de kruising gaan we rechtdoor, maar natuurlijk kijken we eerst nog even naar de bevroren waterplas.

nog een vennetje, deze keer met een rustbank er voor

...dan het open veld in via de dam over de brede sloot We kunnen steeds het bospad blijven volgen tot we voor een veel breder zandpad staan en er het bos uitkomen.

Op de brede zandweg met fietspad gaan we dan een klein stukje naar links op het akkerland af, dan komen we bij een dam over een brede sloot. Deze steken we over en gaan nogmaals linksaf.

Nu volgt een ruim 2 kilometer lange en rechte zandweg langs akkers en weiden. Dit loopt helemaal door tot aan een grote zandwinning installatie.

Hier in het open veld krijgt de ijskoude wind pas echt vat op ons. Met de mutsen nog dieper over de oren, de sjaals weer strak getrokken, verhogen we het wandeltempo.

In het hele stuk komen we langs slechts een splitsing, en ook daar gaan we rechtdoor terwijl er rechts van het pad weer een strookje bomen staat. Veel extra beschutting geeft dit nog niet.

nog even het ijs testen op draagkrachtDan komt de helderblauwe plas in beeld, gevormd door jarenlange zandwinning.

Hier, aan de achterzijde van de plas, groeit nog wel een brede strook riet, maar verder is het toch vooral machines die het beeld achter de rietkraag bepalen.

Bij de parkeerplaats aan de Beetserweg kan er in de plas worden gezwommen, daar wordt al jaren geen zand meer gewonnen.

Links van de weg verschijnen grote zandheuvels waar we aan voorbij lopen. Helemaal voorbij de plas grenst deze aan een bosperceel. Daar tussen het water en de bosrand moeten we linksaf. Als we ver genoeg door zijn gelopen zien we links een bord van Staatsbosbeheer staan met de melding dat dit weer een wandelpad is.

Bij deze splitsing aan de rand van het bos staat rechts een grote en indrukwekkende installatie om het gewonnen zand te verwerken. We nemen er nog even een kijkje voor we alsnog linksaf slaan en in de luwte tussen een berg zand en het bos even van de ergste koude verlost zijn.

zandwinning Sellingerbeetse zandwinning Sellingerbeetse zandwinning Sellingerbeetse zandwinning Sellingerbeetse zandwinning Sellingerbeetse zandwinning Sellingerbeetse zandwinning Sellingerbeetse

zandwinning Sellingerbeetse

over kronkelpaadjes lang de waterkant zoeken we een weg terug naar de parkeerplaats Nu blijven we zo veel mogelijk het pad tussen water en bos aanhouden, waarbij het verderop wat op en neer gaat.

De eerste splitsing kunnen we negeren, ook het brede pad dat verderop een stukje parallel aan het smalle pad loopt. Tot ons pad een grote bocht naar rechts maakt waar we tegen de waterplas aanlopen. 50 meter verderop kiezen we weer linksaf omlaag naar het bankje dat er aan het water staat.

Bij dit bankje pakken we het oeverpad weer op, en op de volgende splitsing nogmaals rechts zou ons weer bij de parkeerplaats brengen.

Hier is het ook mogelijk de smalle paadjes langs de oever links aanhoudend een beetje te volgen tot tussen het meer en de parkeerplaats in tot aan het strand.

Deze kronkelpaadjes met kleine hoogteverschillen spreken ons meer aan, dus zoeken we onze weg een beetje, zoveel mogelijk langs de waterkant lopend, tot we rechts onze auto zien staan en lopen er dan op af. Ondanks de koude was het een heerlijke wandelmiddag, maar nu snel naar huis en de houtkachel flink opstoken.