De Semois bij Cugnon - Mortehan

Cugnon - Mortehan - uitzichtpunt - vijver - Mortehan - uitzichtpunt - topkruis - grot - Cugnon

 

 

(Laatste melding route OK: 03-2015 - Lisa K. Tilburg)

Deze rondwandeling bij Cugnon loopt in een achtvorm en is dan ook eenvoudig op te delen in twee kortere wandelingen vanuit Mortehan. De route brengt ons van de oever van de Semois omhoog naar de hoogste toppen en bevat dan ook aardig wat hoogtemeters.

routekaart rondwandeling Cugnon-Mortehan Semois De paden bestaan uit asfalt, zandwegen en leuke smalle paadjes langs de berghellingen.

Neem daarbij dat we een grot gaan bekijken en zelfs een topje met topkruis bezoeken, dan kan het alleen nog maar een prachtige wandeldag worden.

We beginnen aan de wandeling vanaf de Semoisbrug tussen Cugnon en Mortehan, twee kleine kernen tussen Herbeumont en Dohan in de Belgische Gaume.

Of we Cugnon nu via de N884 en N865 vanuit het noordoosten of over de N865 vanuit zuidwest benaderen, in beide gevallen bij Mortehan afslaan en daar de N832 kiezen die al na enkele meters de Semois kruist. Rechts voor of direct na de brug is voldoende parkeerruimte.

Het uitzichtbankje voor de brug nemen we tijdelijk in beslag, een prima plekje om de wandeluitrusting in orde te maken.

Genietend van het prachtige gezicht op de Semois met de aan de overzijde gelegen oude watermolen, trekken we de wandelschoenen aan en worden de wandelstokken op de gewenste lengte geborgd.

De ochtendnevel begint dan ook al op te trekken en het belooft een zonnige dag te gaan worden. Ook al is het nog begin april met Pasen wanneer wij dit lopen.

We vertrekken door Cugnon en de watermolen de rug toe te keren en Mortehan in te lopen naar de T-splitsing waar we met de wagen vandaan zijn gekomen.

hoogteprofiel rondwandeling

De Semois vanaf de Semoisbrug Cugnon Mortehan

verborgen trap in Mortehan Op de splitsing gaan we linksaf en steken na enkele meters de weg over. Daar rechts in de hoge muur kunnen we via een trap naar een hoger gelegen asfaltweg klimmen.

Deze lopen we nu rechtsaf omhoog door Mortehan langs enkele fraaie gevels en met hier en daar een mooi uitzicht naar rechts tussen de huizen door.

Bij de volgende Y-splitsing houden we dan links aan, nog steeds aan hoogte winnend.

Lokale M1 route Dit is de Rue de la Madeleine, gelijknamig aan het beekje dat er helaas uit het zicht achter de huizen langs stroomt.

We blijven deze weg volgen en zoeken naar de markeringen van de M1 die we een tijd lang gaan volgen. Die tekens worden even later gevonden op een lantaarnpaal. Vanaf nu wordt het navigeren een tijdje heel eenvoudig.

uitzicht Semoisbrug

geleidelijk omhoog door een glooiend landschap De Rue de Madeleine gaat dan over in de Rue de Joybeau, gewoon steeds maar rechtdoor, tot we Mortehan verlaten bij het plaatsnaambord.

Daar wordt het dan groener en zien we rechts in het Vallée de Madeleine af en toe iets van het watertje. We moeten gewoon rechtdoor, maar er is een mogelijkheid even scherp rechts af te dalen langs een informatiebord tot bij het beekje voor wie dat leuk vindt.

De M1 staat op regelmatige afstand goed aangegeven en deze blijven we dan volgen door een steeds opener glooiend landschap met nog slechts enkele verspreid staande woningen.

Op de volgende kruising steken we recht over, dan volgt er een stukje bos en verderop weer een Y-splitsing. Nog steeds de M1 volgend gaan we daar links aanhouden en passeren de laatste huizen voor we weer het bos in lopen.

Er volgt een afwisseling van bossen en glooiende weilanden en alsmaar blijft het geleidelijk doorklimmen met toenemend mooie uitzichten. Het is dan ook zaak regelmatig achterom te kijken om van het natuurschoon op dit stille plekje te kunnen genieten.

ondanks de ochtendnevel toch al een mooi vergezicht

weer asfalt, nu linksaf over het veerooster Er volgt een nog steviger klim in het laatste stuk naar het bos, daar gaat het pad boven het weiland scherp naar rechts en passeren we een hek.

Nu zijn we bijna op het hoogste punt van vandaag, op 400m. Net voor we dit punt bereiken is er een kruising van paden waar we links af moeten slaan.

Hier op het hoekje staat de M1 slecht aangegeven, maar verderop komen we de markering wel weer tegen.

We lopen nu de zandweg door het bos helemaal af, steeds licht op en neer in dit schitterend bosgebied.

Nadat we links weer een weiland zien liggen komen we aan bij een asfaltweg. Deze slaan we dan linksaf in, passeren het veerooster, en blijven de asfaltweg volgen door een steeds opener terrein.

Na nog enkele bosjes wordt het uitzicht zelfs geweldig mooi, vooral naar links zijn dan in de verte enkele dorpjes tegen de hellingen geplakt zichtbaar.

overal prachtige uitzichten in het stille landschap

De M1 loopt hier gelijk op met de rood/wit markeringen van een GR (Grote-Route wandeling) afdalend over het asfalt. Nu moeten we zoeken naar een karrenspoor die scherp rechtsaf tussen de weilanden door loopt naar een opvallende eik. Op de weidepalen bij deze afslag staan de M1 en rood/wit weer goed aangegeven, dus gaan we daar rechts.

een opvallende eik als markeringspunt

lunchpauze bij de vijver Daarna wordt het weer even minder met de markeringen wanneer we gelijk na de prachtige eik linksaf slaan en via een groot ijzeren hek links het bos in gaan.

Een afdaling, maar als gezegd ontbreken de routeaanduidingen. Beneden komen we bij een vijver rechts in het bos, maar dan zijn we eigenlijk al dertig meter te ver doorgelopen.

Al voor we de vijver bereiken zien we links in het bos een afrastering, en waar deze eindigt moeten we links omhoog langs deze afrastering een smal pad op het bos in. Op een iel boompje en op de afrasteringpalen zijn daar wel weer sporen van rood/wit te vinden.

De waterplas geeft ons echter mooi de gelegenheid om in het zonnetje een boterham te eten alvorens we teruggaan om het paadje omhoog langs het gaas af te lopen.

Wanneer we na de lunch het smalle pad gaan volgen zien we dat dit helemaal doorloopt achter een omheind bos en weiland langs.

nogmaals door een groot hek het bos in Opnieuw een bijzonder stukje natuur met verderop rechts zelfs een behoorlijke afgrond.

Het loopt tamelijk vlak en wordt na het eerste deel ook breder. Zeker in het latere voorjaar zal het hier prachtig zijn, we zien namelijk veel brem staan maar helaas nog niet in bloei.

Bij de volgende afslag moeten we scherp linksaf naar een metalen hek identiek aan het hek dat we bij de grote eik hebben gezien.

Aan de andere zijde van het hek staan we weer in een stukje bos en volgen we het pad dat nu weer stijgend doorgaat tot we het bos verlaten. Daar hebben we weer dat mooie vergezicht over de groene weilanden omzoomd met bossen.

We lopen het pad helemaal af tot aan een kruising met een asfaltweg. Het is dezelfde asfaltweg als die we daarvoor al een stuk hebben gevolgd.

uitzicht vanaf de kruising asfalt-zandweg

Hier kiezen we nog eens voor het asfalt, rechtsaf, nu omlaag het bos in. (Eigenlijk rechtdoor). Stevig afdalend blijven we de weg volgen door het vooral dichte gevarieerde bos met hier en daar een prachtig uitzicht over de weilanden.

de rechte weg naar Mortehan We kunnen alle zijwegen negeren, komen dan na een scherpe bocht op een lang recht gedeelte door het open veld met alleen hier en daar een schuur. Verder alleen mooie vergezichten wat de klok slaat.

Net voor we Mortehan bereiken komen we langs een ommuurde kerkhof, daarna geeft een bord aan dat we Mortehan ook weer in gaan.

Bij de eerste woningen gaan we dan nog verder afdalen en het laatste stuk rechtdoor over de Rue de la Chevreau zelfs even pittig omlaag.

Recht voor ons is dan het leuke kerkje van Mortehan al zichtbaar aan de overzijde van een T-splitsing. We gaan er recht op af, steken de weg over naar deze kerk, en gaan dan rechtsaf langs de hoofdweg. Natuurlijk niet voordat we een paar foto's van het opvallende gebouw hebben gemaakt.

Voor de kortere versie van de route, lus 1, kun je hier op de hoofdweg linksaf slaan. Na een paar honderd meter zie je dan rechts de brug over de Semois terug waar we de wagen hebben staan.

indrukken uit Mortehan

Onze Lieve Vrouwenkapel Langs de hoofdweg blijven we links langs de kant lopen, en passeren zo weer het bord 'einde Mortehan'.

Rechts komt een prachtige tuin op een helling in zicht, ergens midden in die tuin een prachtig kruisbeeld.

Links onder ons stroomt dan al snel de hier zeer brede Semois, kijk daar ook eens achteruit over de Semois. Het is er letterlijk een 'plaatje!'

Verderop gaat de weg scherp naar rechts en eenmaal de hoek om staat er rechts tussen een paar grote linden de Onze-Lieve-Vrouwenkapel pal voor een enorme rotswand.

Vanaf het zandpad van rechts komt de GR route er weer bij en geeft ons weer de mogelijkheid deze rood/wit markeringen op te pakken.

Dat betekent rechtdoor over het asfalt, de weg links naar de camping negerend, tot we verderop weer tegen de Semois aanlopen.

De rood/witte strepen wijzen ons de brug over en aan de overzijde gaan we linksaf. Nog steeds een brede weg zodat we weer strak links langs de rand blijven lopen. (Let op; Er wordt hier soms hard gereden!).

even pauze aan de oever van de Semois Verderop steken we een klein stroompje over, dit is de Ruisseau des Muno, daarna buigt de weg naar rechts en gaan we aan het einde van deze bocht scherp links het bospaadje in.

Het paadje loopt, keurig rood/wit gemarkeerd, achter een bomenrij langs naar de Semois.

Zo dadelijk gaan we deze verder volgen, maar eerst maken we een afsteker links door de wei naar de oever van de rivier.

Volgens de kaart gaan we zo dadelijk weer flink klimmen en we besluiten eerst aan de rand van het water nog een pauze te nemen. Even genieten van de eerste voorjaarswarmte.

Dan pakken we de markeringen weer op en volgen het smalle pad langs de rand van de Semois. Steeds meer gaat het stijgen en even later lopen we langs een tamelijk steile helling hoog boven het water.

Voor we boven zijn lopen we op een prachtige rotsformatie af waar het even echt klimmen wordt. Pal langs een rotswand gaat het via traptreden verder omhoog, alles keurig voorzien van stevige relingen. Een prachtig stukje waarbij we boven na het ronden van een rotsblok bij het uitzichtpunt Le Mergire komen.

bergpaadje boven de Semois bergpaadje boven de Semois bergpaadje boven de Semois bergpaadje boven de Semois bergpaadje boven de Semois bergpaadje boven de Semois bergpaadje boven de Semois

klik op de kleine foto4s voor een vergroting

Na het uitzichtpunt blijven we het pad met de rood/wit tekens volgen tot deze breder wordt en we het bos verlaten. Daar staan we weer op asfalt en zien we links om het hoekje weer een fraaie kapel. De Notre Dame du prompt secours.

weer op hoogte opnieuw fraaie vergezichten Op het asfalt slaan we rechtsaf, en verlaten daarmee de GR route.

(Let op; Verderop zijn wel weer rood/wit tekens te zien, de GR route liep hier vroeger langs maar is later op het asfalt verlegd naar links. De markeringen naar deze zijde worden dan ook niet meer bijgehouden, behalve op de eerste paal rechts waar een rood/wit kruis aangeeft dat de GR hier niet (meer) langs gaat).

Hier zien we dat we eigenlijk in Cugnon zijn aangekomen, want enkele meters naar rechts geeft een bord aan dat we dit dorp al weer verlaten.

We blijven het asfalt licht bergop volgen, deze keer is het een veel rustiger weg. Al met al hebben we weer behoorlijk aan hoogte gewonnen zodat we bij de enkele open stukken in het bos weer van mooie uitzichten kunnen genieten.

Het stijgen gaat later over in licht dalen, ondertussen bestaat de ondergrond dan uit beton. Zodra we op het eerste lage punt weer weilanden zien nemen we de afslag linksaf waar een bord naar 'Grotte Saint Remacle' wijst.

Het pad linksaf brengt ons al snel weer naar het bos om daar weer wat aan hoogte te winnen. Bij de volgende Y-splitsing houden we links aan, een bosweg die verderop weer flink gaat dalen.

we naderen een kruispunt van brede bospaden De enkele vage zijpaden laten we voor wat ze zijn en gaan steeds maar rechtdoor omlaag tot we bij een groot kruispunt van bospaden aankomen. Links staat daar een bankje voor de vermoeide wandelaar.

Later komen we hier terug en gaan we om het bankje heen linksaf omlaag, maar eerst gaan we wat moois bekijken.

We steken eerst dan ook recht over en volgen het bord naar de grot. Bij de volgende Y-splitsing gaat een paadje links omlaag naar de grotten, maar ook dat houden we nog even achter de hand.

Eerst maar eens rechtdoor op de schuilhut af om daarna het pad links langs de hut omhoog te klimmen.

Al na enkele meters gaat het zeer steil omhoog, maar erg veel hoeven we niet meer te klimmen voor we boven op de berg aankomen bij een topkruis. Een schitterend uitzicht laat ons de korte maar zware klim al snel weer vergeten.

We dalen dan het zelfde paadje ook weer af tot aan de schuilhut om bij de Y-splitsing alsnog het stukje omlaag te gaan naar de Grotte Saint Remacle. Ook dit is slechts een klein eindje lopen langs een rotswand voor het pad eindigt bij deze beroemde grotten met een doorkijkje in het schitterende Semoisdal.

vreemd model schuilhut uitzichtpunt met een echt topkruis uitzichtpunt met een echt topkruis uitzichtpunt met een echt topkruis uitzichtpunt met een echt topkruis bij de Grotte Saint Remacle bij de Grotte Saint Remacle bij de Grotte Saint Remacle bij de Grotte Saint Remacle

klik op de kleine foto4s voor een vergroting

terug aan de Semoisoever Vanaf de grotten klimmen we terug naar de splitsing en lopen van daar rechtsaf weer naar het grote kruispunt bij het bankje.

Vanaf deze zijde gezien moeten we nu rechts voor het bankje langs omlaag, dat is tevens de lokale wandelroute C1 volgens de volop aanwezige markeringen. We lopen alleen tegen deze route in.

Het prachtige wandelpad begint met uitzicht op de rivier beneden, en blijft alsmaar langs de berghelling dalen tot we op nagenoeg waterniveau zijn. Steeds met links een steile rotshelling.

Het wandelpad komt uit achter een camping waar we het pad dan links om het terrein heen volgen. Vooraan op de camping gaat het dan even rechts terug naar de Semois, dan weer links langs de slagboom en de receptie van de camping de asfaltweg op.

Bij de kiosk/cafetaria kan nog wat worden genuttigd, er tegenover staan een paar picknicktafels op een geweldig mooi plekje aan de waterkant.

het perfecte plekje om even uit te rusten

het centrumplein van Cugnon Vanaf de camping kunnen we nu eenvoudig de asfaltweg blijven volgen tot in Cugnon, soms langs mooie gevels.

Rechts van de weg staat verderop de Onze Lieve Vrouw van Lourdes kapel. Anders dan de kapellen die we eerder tegenkwamen ziet deze er van buiten zeer slecht onderhouden uit, maar een paar huizen er voor en erna zijn er wel weer mooie doorkijkjes op het Semois dal.

Dan komen we aan in het 'centrum' van Cugnon op een pleintje tussen de kerk en een hotel. Er is ook een informatie kantoor te vinden, met Pasen was deze echter gesloten.

Op het plein gaan we rechts van de kerk de weg omlaag, deze brengt ons rechtstreeks terug naar de brug over de Semois waar onze auto staat.

In het deel tot aan de brug lopen we langs een hoge en lange muur aan de linker zijde, dit is de parkmuur rond het Kasteel Cugnon.

Dan zien we de brug voor ons opdoemen met links daarvan het schitterende gebouw van de watermolen. De molen zelf en de bijbehorende sluizen zijn beter te bekijken vanaf de brug zelf.

terug bij de prachtige watermolen van Cugnon

Rest ons alleen nog de laatste meters de brug over te steken, ons van de rugzakken en wandelschoenen te ontdoen, om daarna terug te keren naar Chiny waar we op de camping verblijven. 's Avonds in de gehuurde stacaravan wordt er nog lang nagesproken over deze heerlijke wandeldag langs de Semois.