Reisseckbahn en Stausee

Naar de stuwmeren met 'sta-kabelbaan' en 'smalspoortrein'

(Let op, deze Bahn is in 2016 gesloten ivm werkzaamheden)

 

 

Het dorpje Reisseck is te vinden aan de 106 tussen Lienz en Spittal. In het dorp wordt de route naar het grondstation duidelijk aangegeven tot aan een grote parkeerplaats Kaart Reisseck achter het dorp. Op drukke dagen is het verstandig op tijd naar boven te gaan volgens hun website Reisseckbahnen.at. De capaciteit is beperkt.

We zitten midden in de Oostenrijkse hittegolf van 2007 en de voorspelde temperatuur is 39 graden. We hebben deze bestemming dan ook uitgezocht om snel naar grote hoogte te kunnen, waar we de dag koeler zouden kunnen doorbrengen met niet al te veel inspanningen.

Met de 'sta-kabelbaan' gaan we vanuit Reisseck omhoog naar de Schoberboden op 2237m. En dat met een stijging van maximaal 82%. Ongelofelijk steil omhoog en een heerlijk uitzicht!

De eerste en minst steile kabelbaan Twee keer moet er onderweg worden overgestapt in een volgende cabine voor we na 25 minuten boven zijn. Vanaf dit punt hebben we bij helder weer een mooi uitzicht op de Grossglockner en de zuidelijke Alpen.

Boven wordt er nogmaals overgestapt, maar nu in een 'smalspoortrein' (foto onder). Dit is de hoogst gelegen privéspoorbaan in Europa. De trein gaat al snel een tunnel in en komt twee kilometer en 15 minuten later weer aan het daglicht. Stopplaats is het station 'Berghotel Reisseck' aan de voet van de stuwdam Mühldorfer Stausee.

De kabelbaan en het treinspoor zijn in de jaren '50 aangelegd om materialen en mensen te transporteren voor de bouw van de stuwdammen. In '62 is alles opengesteld voor het publiek om het toerisme te bevorderen.

Verder met de trein naar het Berghotel Reisseck

Let op: Honden mogen mee naar boven, maar alleen met muilkorf. Een muilkorf in de maat 'veel te groot' is verkrijgbaar bij de kassa. Er wordt een flinke borgsom voor gevraagd, maar ook keurig terugbetaald bij vertrek.

treinstation op hoogte

Het brede pad omhoog naar de eerste stuwdam

Het grote Berghotel is een prachtig uitgangspunt voor wandelingen, maar na de lange wandeling van gisteren naar de Findenigkofel, willen we vandaag alleen maar wat rondkuieren. We gaan het brede pad omhoog richting de al zichtbare stuwdam en komen van een koude kermis thuis. Of het aan onze benen ligt na gisteren? Het voelt als een pittige klim voor we op 'damhoogte' staan. Maar de beloning is een prachtig uitzicht.

Boven de overkant van de dam steken een paar schitterende pieken omhoog van de Hohe Leier en Kleine Leier tegen de enigszins heiige lucht.


De schitterende pieken van de Kleine Leier
Als we dit dan ook nog zien als achtergrond van het blauwe water in het stuwmeer, genieten we volop. We gaan linksaf en klimmen even later de grote rotsblokken rechts van ons op om richting het water te gaan.

Daar zie ik een bordje en ben natuurlijk benieuwd wat er op staat. Het vermeld: 'Echopunt'. Nou, dat zullen we dan wel eens uitproberen. Inderdaad een zeer heldere stem geeft 'Ezel' als antwoord op de luid gestelde vraag; 'Wie is de koning van Wezel'. Reni blaft dat het een lust is en vindt het prachtig zo veel 'medeblaffers' te horen.

 

Op weg richting het tweede stuwmeer; Overal opgestapelde stenen monumenten

Langzaam lopen we verder linksaf, eerst over het brede pad, maar later kiezen we er toch voor om meer rechts langs de rand van het meer te lopen. Dit rotspad is goed beloopbaar en gemarkeerd met de rood/witte GR tekens.

Overal om ons heen zien we torentjes van opgestapelde stenen. We kennen dit gebruik om een stenen monument te maken op de hoogste bergtoppen, Sabina voegt een steen toe; Op de achtergrond de Riekentörl Sattel maar hier is het tot ware kunst verheven.

Top of geen top. Sabina kan het niet nalaten ook hier en daar een steen toe te voegen. (foto).

Het pad loopt verder richting een tweede stuwdam, waarachter een nog hoger gelegen stuwmeer ligt, de Kleiner Mühldorferstausee. Mijn hoogtemeter geeft inmiddels 2380m aan.

De zon breekt nu steeds beter door en de temperatuur is zeer aangenaam. In het dal 39 graden? Hier is het prima uit te houden.

We besluiten aan de oever van dit tweede meer in het gras te gaan liggen om onze meegebrachte broodjes te eten. We maken er een lekker lange pauze van. Als Reni tegen een voorbijganger blaft, blijkt ook hier een zeer heldere echo terug te blaffen.

Boven de tweede stuwdam Lekker broodje, water, discussie over welke bergtop we morgen zullen beklimmen (die fanatiekelingen!), we komen zo de tijd wel aangenaam door.

Vanaf onze positie hebben we een mooi uitzicht op de Riekentörl, een sattel tussen de twee bergen achter het stuwmeer. We besluiten die kant nog een stuk op te wandelen, maar niet omhoog te gaan.

Het eerste deel is nog redelijk te doen, maar de steile helling omhoog tot aan de Sattel wordt ons te veel op deze warme dag.

Vanaf het meer omhoogkijkend is wel te zien dat we dit zeker nog eens moeten doen. Het rotspad omhoog slingert schitterend langs de helling met veel haarspeldbochten en zelfs deels door tunnels halverwege de helling. Volgens de kaart moeten er achter die bergkam nog een aantal meren liggen. Die moeten dan maar wachten op een andere gelegenheid.

De luiken zitten dicht, er is niemand thuis

We gaan weer op onze schreden terug richting het hotel met het treinstation. Vanaf het laagste stuwmeer deze keer niet via het brede pad, maar een smal paadje binnendoor richting het huis van de foto hiernaast.

Berghotel Reisseck met ervoor een groot terras Voorbij het huis bestaat het pad bijna uitsluitend uit traptreden van rotsblokken en komt het uit vlakbij het hotel.

Op het ruime terras van het hotel nemen we een drankje en genieten nog wat na in de zon en de hier stevig waaiende wind. De parasols hebben het zwaar te verduren en enkele gaan ook daadwerkelijk de lucht in.

In het hotel is een leuke souvenirwinkel en leuk is ook de computer die het mogelijk maakt om gratis een digitaal ansichtkaartje per email naar vrienden en familie te sturen vanaf deze berg.

Als ons treintje uit de tunnel verschijnt, is het tijd om weer op te breken en de lange en mooie reis naar het dal te ondernemen. Beneden was het inderdaad HEET!