Brandnertal Amatschonjoch

Brand Dorfbahn - Parpfienzalpe - Niggenkopf - Alpengasthof Palüdhütte - Berghaus Melkboden - Innerpalüdalpe - Amatschonjoch - Lorenzatäli - Dorfbahn Brand

 

 

Deze rondwandeling in het Brandnertal gaat door het skigebied boven Brand, vooral over brede goed begaanbare paden. Het zwaarste gedeelte is het laatste stuk omhoog naar de Amatschonjoch en de pittige afdaling in het Lorenzatäli. De vele hoogtemeters worden verder vooral heel geleidelijk afgelegd.

routekaart rondwandeling Brand Amatschonjoch

Deze route gaat door een bijzonder mooi natuurgebied en onderweg zijn er prachtige uitzichten boven op de Almen. Horeca is er onderweg ook genoeg te vinden, we lopen van de ene naar de andere Bewirtschafteter Hütte waar het vooral in de weekeinden gezellig kan zijn.

hoogteprofiel rondwandeling Brand Amatschonjoch

We beginnen onze dagtocht in het Brandnertal bij Brand, voor ons een kort ritje vanuit Tschengla Bürserberg waar wij vakantie houden. Ook vanuit Bludenz is Brand goed bereikbaar, gewoon de weg het Brandnertal in volgen, vooraan in dit dorp staat het dalstation van de Dorfbahn Brand waar we mee omhoog gaan aan de hoofdweg.

bergstation Brand Dorfbahn Bij de Dorfbahn is het lastig parkeren, maar 100m ervoor ligt links van de weg een ruime parkeerplaats.

Op de parkeerplaats trekken we de wandelschoenen aan en lopen het laatste eindje naar de kabelbaan.

Daar kopen we kaarten tot het tussenstation. Vanaf het tussenstation is het mogelijk om verder te reizen met de Panoramabahn Burtscha naar de Burtschasattel, dat gaan we voor een andere wandeling bewaren.

Op 1400m komen we aan bij het bergstation en verlaten deze aan de achterzijde. Daar kunnen we de Alm opstappen en het pad naar links volgen. De berghelling op. Het brede sintelpad links gaat met een grote lus ook omhoog als alternatief, wij kiezen voor de steilere afkorting en komen daarna weer op het brede pad uit.

Bij de weg gaan we rechtsaf en volgen de aanwijzingen op de routeborden naar de Innere Parpfienzalpe, slechts een kwartier lopen via deze brede weg.

donkere wolken spiegelen in de vijver

Wanneer we over een heuveltje komen zien we de Alpe al liggen, daar lopen we rechts om een vijver heen waarin de donkere luchten van vandaag zich spiegelen.

Donkere luchten, want het weer vandaag kan alle kanten op. Wat zon, regen en zelfs onweer staat ons te wachten. We hebben de wandelkaart goed bestudeerd en alternatieven bij de hand voor als het weer te bar wordt. Daarbij zijn de vele Hütten onderweg mooie uitwijklocaties voor mocht het gaan onweren. We gokken erop dat het wel los zal lopen...

langs de Innere Parpfienzalpe Het terras van de Innere Parpfienzalpe ziet er aanlokkelijk uit, mogelijk iets voor op de terugweg. Voor nu lopen we er aan voorbij en houden de weg naar links aan.

In de lange bocht gaan een aantal paden naar rechts, wij blijven links aanhouden op het zelfde pad dat daarna omhoog gaat. Richting Niggenkopf.

Het gaat geleidelijk omhoog, eerst een recht gedeelte, daarna naar rechts buigend en verder bergop met toenemende uitzichten links in het Brandnertal.

Daarna lopen we onder een stoeltjeslift door, en blijven het pad aanhouden steeds hoger de berghelling op het bos in.

Na een laatste stuk klimmen komen we bij een haarspeldbocht naar rechts, daar zijn we bij het bergstation van de Niggenkopfbahn. We zijn dan op 1589m aangekomen.

toenemend uitzicht in het Brandnertal

Precies op dat moment begint het behoorlijk te regenen en trekt het Brandnertal richting de Lünersee helemaal dicht. We rennen naar de kiosk met daarachter een overdekte bar om even te schuilen. De regenjassen gaan aan en ook de rugzakken worden ingepakt. Als het daarna ook nog begint te onweren, lopen we snel terug naar het hoofdgebouw waar we even in de Niggenkopf Stüble binnen kunnen zitten tot het ergste achter de rug is.

Een kwartiertje later is de zware bui overgetrokken en begeven we ons weer op pad, de lange rechte helling omhoog. Deze sintelweg omhoog is een pittige waarvoor we even tijd nodig hebben om in het juiste ritme te komen.

bij de Niggenkopf moeten we even schuilen voor het onweer

Al snel krijgen we het behoorlijk warm nu we in de lichte regen wandelen met de regenkleding nog aan. Ondertussen houden we de lucht goed in de gaten, want rondom zitten meer dreigend uitziende wolkenpartijen. Tot de volgende Hütte is het twintig minuten lopen, daar richten we ons voorlopig maar op.

in de verte de stuwdam Lünersee

Tussen de bomen door hebben we links soms al hele mooie uitzichten, boven de wolken uit zien we in de verte zelfs de stuwdam van de Lünersee met daarop de Douglashütte. Die zullen we dadelijk nog meer gaan zien.

boven de bomengrens bij het Alpengasthof PalüdhütteVoor de weg naar links buigt gaan we hem verlaten, daar loopt een smaller pad naar links richting het Alpengasthof Palüdhütte.

Een leuk wandelpaadje langs de berghelling waarop we even bij kunnen komen van de klim, want het loopt nagenoeg waterpas.

In het eerste deel lopen we door het bos, maar verderop wordt het opener en krijgen we hier en daar weer mooie vergezichten. Ergens staat daar ook een bankje hoger op de helling vanwaar we een mooi uitzicht hebben.

Voorbij het bankje wijkt het bos en naderen we de volgende Alm, links is al een glimp van het Alpengasthof Palüdhutte op te vangen dat daar op een uitstekend punt is gebouwd.

Ons paadje eindigt bij het bredere pad vlak voor de Hütte. Links staat een kleine Kapelle en daar achter het Alpengasthof, rechts zien we een bankje vlak voor een afgrond vanwaar er weer een heel mooi uitzicht is.

linksaf gaat naar de Kapelle en de Palüdhütte

Op de sintelweg gaan we rechtsaf en blijven daarna links aanhouden bij de Y-splitsing waar er een weg van rechts bij komt. We lopen nu boven het bergstation van de Palüdbahn langs.

weer mooi uitzicht boven de Palüdbahn en Berghaus MelkbodenDe Hütte daar beneden is het Berghaus Melkboden met ervoor een enorm groot terras.

Bij de volgende kruising moeten we beslissen wat we verder gaan doen in verband met het weer, we hebben onderweg behoorlijk wat regen gehad en het rommelde regelmatig om ons heen. Vanaf deze splitsing kunnen we omlaag gaan in het Brandnertal en dan teruglopen, of we gaan schuin rechts omhoog naar de Amatschonjoch. Een gedeelte zonder verdere schuil mogelijkheden.

Naar rechts richting het Joch kijkend, waar de wolken vandaan komen, zien we steeds meer blauwe lucht en ook even geen donkere koppen meer. We gaan er voor in de hoop dat het nu dan ook echt op gaat klaren.

Het Amatschonjoch staat bij de volgende splitsing goed aangegeven, we houden rechts omhoog aan over het brede pad. Ondertussen zijn we qua hoogte rond de bomengrens gekomen, zodat we steeds meer vrij uitzicht op de bergwereld om ons heen hebben. Na een bocht naar rechts zien we zelfs in de verte ook al de Sattel tussen de twee bergtoppen, ons einddoel het Amatschonjoch.

onderweg van het Berghaus naar de Innerpalüdalpe onderweg van het Berghaus naar de Innerpalüdalpe onderweg van het Berghaus naar de Innerpalüdalpe onderweg van het Berghaus naar de Innerpalüdalpe onderweg van het Berghaus naar de Innerpalüdalpe onderweg van het Berghaus naar de Innerpalüdalpe onderweg van het Berghaus naar de Innerpalüdalpe

klik op een kleine foto voor een vergroting

De weg gaat heel geleidelijk maar wel continu omhoog, tot het op 1800m hoogte eindigt voor de Innerpalüdalpe. Alle luiken van de boerderij zijn gesloten, de koeien zijn al voor de winter terug in het dal en het ligt er nu verlaten bij.

Vanaf hier is het gedaan met de brede paden. Voor de afrastering bij de schuur moeten we rechtsaf, een beetje zelf een pad zoekend, om het watertje dat daar stroomt over te kunnen steken. Aan de andere kant volgen we het beekje stroomopwaarts en zien we weldra weer wit/rood/wit markering op de stenen geschilderd. De eerste meters is het pad wat vaag, maar daarna is het weer duidelijk een veelbelopen route.

aankomst bij de Innerpalüdalpe

Er is nu wat afwisseling tussen vlakkere en steilere gedeelten terwijl we door een schitterende omgeving verder trekken richting de Sattel. Andere paden zijn er niet, dus de route is gemakkelijk te volgen.

In een van de vlakkere gedeeltes is de ondergrond erg drassig, daar zijn loopplanken neergelegd om met droge voeten verder te komen.

We moeten nu door tot een splitsing met een richtingaanwijzer, deze staat vlak bij het kleine houten huisje dat we van veraf al zien staan. Vlak onder dit hutje gaat het nog even tamelijk steil omhoog, maar even later staan we alsnog bij de splitsing.

omhoog naar het Amatschonjoch omhoog naar het Amatschonjoch omhoog naar het Amatschonjoch omhoog naar het Amatschonjoch omhoog naar het Amatschonjoch omhoog naar het Amatschonjoch omhoog naar het Amatschonjoch

klik op een kleine foto voor een vergroting

Hier kunnen we nu linksaf om in een kwartier het Amatschonjoch te beklimmen (2028m) en daar van het uitzicht in de Nenzinger Himmel te genieten. Daarna moeten we hier dan terugkeren om het pad naar rechts te gaan volgen, via een andere route, terug naar de Parpfienzalpe.

een korte lunchstop onder het Amatschonjoch

terug via een vlak pad door Alpenden bosjesIn ons geval hoeven we niet te rekenen op een mooi uitzicht, de lucht betrekt weer snel. Een rekensommetje leert ons dat we voor heen en terug op een half uur moeten rekenen, boven even rondkijken en misschien de lunch gebruiken, dan zijn we een uur later weer hier.

Wij durven dit met de onweerdreiging nu niet aan en besluiten bij het houten hutje snel wat te eten en dan door te lopen. Terug naar de bewoonde wereld en de daarbij behorende mogelijkheid om te schuilen.

Het pad naar rechts loopt tamelijk vlak langs de berghelling, soms door hele mooie dichtbegroeide Alpenden bosjes. Ook nu weer komen we door een paar natte stukjes waar loopplanken ons doorheen helpen.

Na de klim die we gehad hebben is dit wel heel lekker lopen, daarbij hebben we vooral rechts ook nog eens een ontzettend mooi uitzicht op de Windecker Spitze (2331m) en de steile rotswand onder de top van deze berg.

rechts de mooie rotswand van de Windecker Spitze

Uiteindelijk gaat het pad weer een beetje omhoog om daar onder een stoeltjeslift uit te komen bij een routebord.

weer een stoeltjeslift, nu steken we recht over De kortste weg terug is rechtsaf richting de Niggenkopf en daarna via de bekende route naar het bergstation.

Tot nu toe houdt het weer zich nog prima, dus kiezen we voor een veel mooiere terugweg. We gaan afdalen via het Lorenzatäli.

We steken daarvoor recht over richting de Innere Parpfienzalpe, aan de andere klant van de stoeltjeslift gaat een smal paadje omlaag dat we moeten hebben.

Het begint als kronkelpaadje over de Alm, maar al snel wordt het wat breder en lopen we na een bocht naar links op een enorme rotswand af.

We gaan daarna een Sattel over en dalen dan verder af naar deze imposante rotswand onder de top van de 2318m hoge Tuklar. We zijn dan in het Lorenzatäli.

Steeds verder loopt het pad bovenlangs dit mooie dal in, en dan begint de echte afdaling. Met ontelbare haarspeldbochten gaat het daarna omlaag, zigzag over de stenige ondergrond in korte halen heen en weer.

afdaling door het Lorenzatäli afdaling door het Lorenzatäli afdaling door het Lorenzatäli afdaling door het Lorenzatäli afdaling door het Lorenzatäli afdaling door het Lorenzatäli afdaling door het Lorenzatäli

klik op een kleine foto voor een vergroting

Wanneer we lager komen en weer begroeiing van gras en struiken om ons heen zien, wordt het minder steil. Wel komen we dan meer drassige gedeelten tegen waar we soms onze weg omheen moeten zoeken. Kleine waterstroompjes in combinatie met heel veel koeienhoeven hebben er hier een modderpoel van gemaakt.

weer beneden op de Alm is het prachtig

Het is een hele lange maar schitterende afdaling. Nadat we een droge beekbedding over zijn gestoken wordt het vlak en lopen we over een mooie alpenwei verder richting de Parpfienzalpe met hier en daar een paar groepjes bomen en struiken.

nog een laatste beek oversteken We blijven het wandelpad aanhouden tot we weer een richtingaanwijzer zien bij een splitsing.

Rechtsaf gaat naar de Parpfienzalpe, nog 10 minuten lopen. We moeten nog eens een beek oversteken, en nu stroomt er wel water. Daarna gaat het alleen nog een stukje vlak via een karrenspoor door tot we bij de volgende splitsing de Parpfienzalpe al links onder ons zien liggen.

Het is een bekend plekje, want vanmorgen zijn we hier rechts omhoog gegaan. Nu gaan we links naar de boerderij waar we nog even op het terras zouden kunnen zitten.

Dit laten we echter schieten, want het begint nu licht te regenen en de eerste donder rolt weer door de lucht. Het is duidelijk dat dit niet minder zal gaan worden, dus besluiten we even goed door te stappen naar het bergstation in de hoop dat we daar nog redelijk droog aan zullen komen. Dat lukt ook, maar tijdens de afdaling in de kabelbaan begint het weer zwaar te regenen. Precies op tijd. Ondanks het wisselvallige weer kunnen we toch weer terugkijken op een heerlijke wandeldag in het Brandnertal.

Onderweg omlaag zien we hoe de koeien van de bergen omlaag worden gedreven, dat hebben we deze vakantie veel gezien in de dorpen. Midden september is de tijd voor de Almabtrieb, een boerentraditie dat elk jaar feestelijk wordt gevierd. Mooi uitgedost met linten, bloemen en bellen, gaat het vee terug naar het dal om daar de winter door te brengen. Ook in september in de Alpen? Ga dit dan zeker eens bekijken!

Almabtrieb, een oude feestelijke traditie