Jukbichl bergtop bij Kötschach 1889m

Kötschach - Lanz - Stelzling - Jukbichl - Dellacher Alm - Stelzling - Lanz - Kötschach

 

 

De Jukbichl is bij lange na niet de hoogste top uit de omgeving, maar zeker één van de mooiste om te bezoeken. De top ligt nogal afgelegen aan het einde van een bergketen, waardoor het een geweldig vrij uitzicht biedt in het Gailtal aan de ene zijde en het Drautal aan de andere kant. Een uitzonderlijk mooi uitzichtpunt.
Omhoog vooral over smalle bergpaadjes door het bos en over alpenweiden, terug het eerste deel smalle paden, daarna over bredere Forstwegen. Ook het autoritje naar de startplaats zal een ieder bekoren. Parkeerplaats bij Lanz

Vanuit het Gailtal rijden we Kötschach binnen en gaan rechtsaf richting het centrum tot aan de fraaie kerk met een mooi plein ervoor. Volgens de kaart moeten we rechts om de kerk heen omhoog naar Lanz. Maar al snel zitten we in een doodlopend steegje. Als we daarna op de hoofdweg blijven tot voorbij de kerk en dan rechts afslaan lukt het wel. En ja hoor.... daar staat ook een klein bordje dat naar Lanz verwijst.

Het eerste deel van dit asfaltweggetje door Kötschach is heel erg smal, eenmaal in het bos wordt het breder maar wel veel steiler. Een heerlijk weggetje om te rijden. Na een paar haarspeldbochten en lange rechtere stukken komen we bij een T-splitsing vanuit het bos op de alpenweiden aan.

We kunnen de route zowel vanaf Dobra als Lanz starten. Op linksaf naar Dobra valt de keuze. We zien er ook het begin van de wandelroute, maar parkeren is er welhaast onmogelijk. Tenzij we de auto op het boerenerf neerzetten waar de weg eindigt. Dan maar terug en richting Lanz proberen, op de splitsing dus de andere kant op kiezen. Net onder de twee boerderijen waaruit Lanz bestaat is een zee van ruimte. We zetten de wagen aan de kant in een heerlijk glooiend Alpenweide landschap op 1060m hoogte.

routekaart

De wandeluitrusting gaat aan, om en op (schoenen, rugzak, pet), klaar voor de eerste flinke tocht van 2008. Boven de boerderijen zouden we de Jukbichl top moeten kunnen zien liggen, maar hoewel wij een heerlijk zonnetje op de pet voelen schijnen, ligt de top nog gehuld in een witte deken. Voor we boven zijn is dit echter opgelost.

We vervolgen de asfaltweg omhoog en gaan voor de rechtse boerderij langs rechtsaf richting het bos. Daarna links aanhoudend over wat verdergaat als een boerenpad om de boerderij heen. Tussen weilanden door met vooral links heerlijke uitzichten in een halfbewolkt Gailtal, komen we langs een houten hutje met daarbij een slagboom over het pad. Een bord geeft aan dat we in 2½ uur op de top zullen zijn. Zodra we het bos inlopen, moeten we net voorbij een haarspeldbocht naar rechts wegnummer 228 zien te vinden. In de linker berm wordt het pad inderdaad goed aangegeven.

Brede paden in het eerste deel

Vanaf hier is het een smal bergpad, gemarkeerd met rood-wit-rood, dat we nu het bos in stijgend volgen. Een lekker pad om te lopen daar het steeds wisselt tussen wat vlakkere en steilere stukken. Hoofdzakelijk door het bos, maar af te toe met een leuk uitzicht of langs een alpenwei met hooischuur als op de foto hier rechtsboven.

Lunch op de veranda bij Stelzling Na een laatste steile klim wijkt het bos en komen we op 1387m aan bij Stelzling. Een open stuk in het bos met daarop twee Jagthüttes.

We lopen richting de rechter Hütte en vinden een compleet huisje met schitterende veranda. Het is nog erg vroeg, maar een mooiere plaats om te lunchen zullen we niet gauw meer tegenkomen.

De hut zelf zit op slot, maar de veranda is toegankelijk en volledig ingericht met fraaie tuinmeubels van het type 'eigenbouw'. Comfortabel en degelijk. Een watervoorziening vinden we in de voortuin.

Uiteindelijk moeten we toch verder. Er is nog 500m te klimmen tot aan de top. Achter de hut loopt een brede weg. We gaan er linksaf en lopen al snel weer het bos in. Ook hier geven gele bordjes duidelijk de goede richting aan.

Steeds Frostwegen recht oversteken Nog een stuk breed pad en dan gaat het weer over een smal paadje rechtsaf omhoog.
En flink omhoog. Met veel haarspeldbochten blijft het doorgaan tot het opnieuw uitkomt op een Forstweg. We blijven er staan om na de klim even op adem te komen. Het is onze eerste dag klimmen dit jaar en als gewoonlijk lukt het wel met de spieren, maar hebben we wel last van ademnood door de ijlere lucht.

Recht tegenover waar we het bos uitkomen, gaat het weer verder omhoog (foto rechts). Nog meer klimmen, maar in dit deel wat minder steil. Ook de begroeiing wordt nu wat opener waardoor we meer fraaie doorkijkjes krijgen. En weer is er dan een Forstweg die we moeten oversteken.

Het bos wordt opener Voor we dat doen lopen we eerst een stukje linksaf. Een opening aan de bosrand belooft een mooi vergezicht in het dal. Deze belofte wordt 100% waargemaakt. Een prima plek voor een adempauze, een snack, wat water, en nog wat foto's maken dus.

Als zo vaak denken we de mooiste plaatjes te schieten, om later op nog grotere hoogte te merken dat we langs nog een soortgelijk uitzichtpunt komen. Zelfde plaatje, maar vanaf grotere hoogte en nog imposanter. Gelukkig hebben we tegenwoordig digitaal, zodat een paar extra kiekjes geen probleem meer zijn. Deze worden dus later gewoon weer gewist.

Verder gaat het bergop. Het pad wordt steeds mooier, met nog veel meer haarspeldbochten in een steeds fraaiere omgeving. Aan de begroeiing is nu duidelijk te zien dat we de bomengrens naderen.

We komen op de alpenwei De naaldbomen hebben het hier moeilijker en we lopen steeds vaker door hoog gras en struikgewas. Als we dan ook nog via een hekje een draadversperring passeren, weten we dat we nu bij de bovenste alpenweide uitkomen waar 's zomers de koeien grazen.

Het zuurstofgebrek speelt ons flink parten, maar we blijven doorbijten. Morgen zal het wel weer wat beter gaan.

Gelukkig worden ook hier steile stukken pad steeds afgewisseld met gemakkelijker te lopen meters. Ook de uitzichten blijven verfraaien, zoals te zien op de foto hieronder van Kötschach.

 

Uitzicht op Kotschach

Op adem komen voor de laatste klim Voor ons uit doemt nu een steile rotswand op en daarboven lijkt het echt gedaan te zijn met de bomengroei. Achterom kijkend vangen we boven ons nu ook een eerste glimp op van het topkruis van de Jukbichl.

Nog een stukje verloopt het vlak naar de rotsen toe met links een draadhek ter afscherming van een steile helling naast ons. Zeer goed verzorgt dus. Dan is het weer even flink klauteren geblazen tussen rotsblokken door om zo boven de rotswand inderdaad op de Alm uit te komen.

We lopen door het gras richting een Sattel en zien, boven aangekomen, onder ons een houten hut bij een kruispunt van paden. Ook hier weer keurig voorzien van gele routebordjes. We moeten rechtsaf om bij de top te komen, maar dat wisten we ook zonder de wegwijzers. Het kruis is duidelijk te zien. Ook De top is in zicht komen we nu koeien tegen die rondom ons liggen te herkauwen. Voor ons altijd een moment om even goed op te letten, daar we ons hondje Reni weer mee hebben. Meestal is er niets aan de hand, maar we zijn al eens agressieve koeien tegengekomen.

Op het volgend kruispunt van paden gaat het nogmaals rechtsaf, nogmaals een korte klim... en dan lopen we op een bergrug met vlak voor ons het doel van de tocht. Het 1889m hoge topje. We hebben nu 830 hoogtemeters onder de wandelschoenen!

Eerst wordt het topkruis omhelsd en daarna is het aanwezige bankje een half uur lang alleen voor ons gereserveerd. Dat was ook niet zo lastig te organiseren, we hadden de hele dag verder nog geen mens gezien.

Een geweldig uitzichtpunt. Links een blik in het Drautal met de duidelijk kronkelende Drau en rechts het Gailtal met Kötschach goed zichtbaar. In het verlengde van onze top zijn de 2278m hoge Torkofel met daarachter de 2371m hoge Reisskofel prominent aanwezig. Daar wil je wel even van genieten. We eten een appeltje, maken de nodige foto's en natuurlijk komt er de eerste stempel van 2008 bij in ons boekje en schrijven we een stukje in het Gipfelbüch.

Over een bergkam Eindelijk bij het kruis Dit bankje is voor ons Uitzicht in het Drautal Uitzicht in het Gailtal Blij en voldaan Een stempel als souvenier

Over een bergkam

Alle vermoeidheid is al snel weer vergeten. Maar hoe mooi het er ook is, we moeten toch weer opstappen. De terugweg is nog lang. Als gewoonlijk probeer ik altijd 'rondwandelingen' te plannen om niet over dezelfde weg terug te hoeven. Ons volgende doel is de Dellacher Alm, om van daar weer af te dalen tot het startpunt.

we verlaten de top Met een trots gevoel het weer gehaald te hebben, verlaten we de top via de andere kant en dalen de hier aangegeven 229 af. De 229 is de Gailtaler Höhenweg, altijd goed om er een deel van te volgen. Al snel lopen we weer tussen de bomen en opnieuw klauteren we over een hek. Ditmaal om het weidegebied te verlaten.

Door een mooi bos dalen we af tot op de Sattel tussen de Jukbichl en de Torkofel. We vinden er weer een brede bosweg.

We volgen gehoorzaam de bordjes 229 rechtsaf omlaag. Een brede Forstweg, dus nergens steil. De weg loopt deels door bosgebied, maar regelmatig komen we ook langs open plekken en alpenweiden.

Nadat we een hek tegenkomen over de breedte van de weg en deze passeren, gaat dit veranderen (foto onder). Het hek dient om de koeien binnen te houden en duidt dus weer op het betreden van een Alm. We komen in een zeer mooi open gebied, maar geen koe te bekennen.

Alpenwei boven Dellacher Alm

Met een hele lange bocht naar rechts volgt het pad de ronding van de berg, langs enkele waterstroompjes, om na de bocht linksaf omlaag te gaan tot aan de Dellacher Alm.
Daar ontmoeten we wél koeien, maar we zien er ook Mürmeltiere als we over de rand omlaag naar de boerderij kijken (inzetfoto onder).

Als gewoonlijk ben ik veel te laat met het plaatsen van de telelens om een echt goede foto van deze dieren te maken. Als ik klaar ben zijn ze al lang weer in hun holen verdwenen. De aanwezigheid van onze hond zal er ook niet in meewerken de diertjes rustig te laten poseren voor een foto. Met dit 'kiekje' moet ik het dus weer doen.

Murmeltiere bij Dellacher alm In het dal net voorbij de boerderij, zien we dat ons pad uitkomt op een T-splitsing. In de verte zijn ook weer de gele bordjes zichtbaar die ons zeker de goede weg zullen wijzen.

Maar..... rond de splitsing staat net een kudde koeien. De boer die er bij loopt probeert ze een nog onduidelijke richting op te drijven. Daar we de kudde met Reni liever vermijden, verlaten we het pad en lopen over de wei omlaag richting de Hütte, maar kunnen hierdoor geen blik werpen op de richtingaanwijzers.

Daar aangekomen vragen we voor de zekerheid aan de boer, die nu onze kant op komt, of dit de juiste weg terug is. Het wordt vriendelijk beaamd. (Bij de splitsing dus rechtsaf richting de boerderij). Dus gaan we verder tot we na 100m alweer een hek passeren.

Ook hier staan weer duidelijke richtingaanwijzers, dus verdwalen is niet mogelijk ook al zouden we dat willen. We kunnen hier linksaf via een brede weg omlaag of rechtdoor de 240 volgen. Wie kiezen voor de laatste. Deze Forstweg rechtdoor hoeven we maar een klein stukje te volgen tot links de 240 omlaag wordt verwezen via een steile afdaling over een smal pad. We kiezen voor de laatste en daarmee voor een kortere, snellere, maar soms steile route.

Terug bij Stelzling Nog eenmaal steken we een Forstweg over, waarna er weer een flinke afdaling door dicht bos volgt. Plotseling zien we het dak van een Hütte en zijn we weer bij Stelzling waar we vanmorgen onze broodjes aten. Alleen nu bij de bovenste van de twee Hüttes. Tijd voor een laatste pauze in de tuin bij de hut. Ook daar is weer fris drinkwater beschikbaar.

De vermoeidheid is nu duidelijk te voelen. We kunnen hier kiezen voor het steile pad van vanmorgen omlaag of de Forstweg linksaf omlaag lopen. Een veel geleidelijker weg omlaag, maar wel een veel langere afstand. De stemming is wederom unaniem. Linksaf, de langzamere maar veel minder steile route via de brede weg omlaag.

Al met al nog een behoorlijke tippel voor we weer op bekend terrein uitkomen, daar waar we vanmorgen voor het eerst het smalle pad omhoog vonden. In die S-bocht ontmoeten we nog een boer die bezig is met onduidelijke werkzaamheden aan het plaveisel dat ons eigenlijk prima in orde lijkt zoals het nu is. Hij weet ons tot op detail te vertellen wat het weer morgen te bieden heeft. Juist de locale boeren kennen hun pappenheimers en we zijn nog nooit onjuist geïnformeerd. De strekking is duidelijk. Morgen weer een lange wandeling.

Nog een kort stukje en we zien onze auto terug, geparkeerd op de alpenwei onder Lanz. Met een geweldig voldaan gevoel sluiten we de eerste wandeltocht van dit jaar af en verheugen ons op de drie weken die we nog voor de boeg hebben!