Dr. Steinwender Hütte - Hoher Trieb

Dr. Steinwender Hütte - Hoher Trieb - Kleiner Trieb - Dr. Steinwender Hütte

 

 

Alleen al om de autorit naar de Rossaalm/Rossahütte en de Friedenskapelle is het de moeite waard om er naar toe te gaan. Vanaf de Alm zijn verschillende wandelroutes aangegeven. Wij kozen voor de top van de Hoher Trieb. Deze route is alleen geschikt voor ervaren wandelaars, zeker het laatste deel naar de top. Ook de terugweg via de Kleiner Trieb vraagt ervaring Wandelkaart Hoher Trieb en Trittsicherheid. Je krijg er te maken met een Steig. Minder ervaren, of minder zekere wandelaars, kunnen bij de Hütte beter de route richting de Zollnersee of Obere Bischofalm kiezen. Beide ook zeer de moeite waard.

Door de recordhitte in 2007 in Kärnten hebben we bij de top van de Hoher Trieb rechtsomkeert moeten maken en zijn dezelfde weg teruggegaan. De terugweg via de Kleiner Trieb kan ik dan ook niet omschrijven.

Aan de hoofdweg 111 van Hermagor naar Kötschach Mauthen ligt het dorpje Dellach, waar we vooraan in dit dorp links afslaan richting de Dr. Steinwender Hütte. Deze staat er aangegeven. De weg loopt tussen weilanden door, over het spoor en de Gail en dan langs een aantal grote olieopslagtanks. Net voorbij deze grote tanks gaat de weg scherp naar rechts en is het even opletten.

Onderweg omhoog hebben we vanuit de auto uitzicht op de Reisskofel top van 2371m hoog In deze bocht is linksaf de afslag omhoog naar de Hütte. Het eerste deel is nog asfalt, tot aan het gehucht Grätzhof. Dit bestaat enkel uit een paar boerderijen. Na het dorp gaan we het bos in en wordt het een sintelpad.

De weg lijkt sterk op de route naar de Straniger Alm, (zie routes Straniger Alm en Findenigkofel), maar is in een veel slechtere toestand. Meer kuilen, meer diepe sporen en meer ondiepe beekjes om over te steken. We rijden dan ook stapvoets in de eerste versnelling omhoog en zijn 3/4 uur onderweg tot aan de parkeerplaats op 1720m hoogte.

De hele route is prachtig, maar vooral het laatste deel boven de boomgrens is schitterend. De vergezichten vanuit de wagen over het Gailtal zijn enorm en de verleiding is groot om Zelfbedieningshekken onderweg steeds de auto maar weer te parkeren voor nog een mooie foto en nog een, en nog een..... Gelukkig zijn er in het laatste deel regelmatig plaatsen waar voldoende ruimte is om de auto neer te zetten.

Bovenaan wordt de weg ook wat beter berijdbaar, behalve bij het oversteken van beekjes waar ik alleen door héél voorzichtig te rijden kan voorkomen dat mijn voorbumper de grond raakt. Een 4x4 is hier beter geschikt. Rest alleen nog een laatste hindernis, een hek dat handmatig moet worden bediend voor we op de Rossaalm aankomen. Iets voorbij de Rosserhütte zijn de Friedenskapelle en de Dr. Steinwender Hütte al zichtbaar.

De weg eindigt bij een parkeerplaats vlak voor de Kapelle. De parkeerplaats is niet heel groot, maar indien het er vol is kan ook aan de Vanaf de parkeerplaats kijken we nog even terug richting Rossaalm en de weg waar we 
		net vandaan zijn gekomen weg tussen de Rossaalm en de parkeerplaats een plaatsje gevonden worden.

Vanaf de parkeerplaats hebben we een heerlijk uitzicht op de net gereden route langs de Rosserhütte en helemaal onderin het dal het dorpje Reisach met daarbij de camping waar wij verblijven.

We maken ons gereed voor de wandeling en starten richting de Friedenskapelle.

Onze hoop dat het hierboven koeler zou zijn op deze hete dag in 2007 valt tegen. Het is hier boven geen 39 graden zoals onder in het dal, maar heet is het wel.

We spreken dan ook af rustig te beginnen en maar te zien hoever we komen, mede afhankelijk van de verkrijgbaarheid van drinkbaar water. We hebben elk 1,5 liter bij ons, maar daar drinkt de hond ook flink van mee.

Bij de kapel is het uitzicht overweldigend

We komen al snel bij de Kapel, een schitterend bouwwerk op een heuveltje. De deur staat uitnodigend open dus nemen we de pet af en kijken er binnen Friedenskapelle bij de Steinwenderhütte even rond.

Direct achter de Kapel ligt de Dr. Steinwender Hütte. (in 2007 is er een andere eigenaar op gekomen die het anders heeft genoemd, maar de bordjes bij de weg en de aanduidingen op wandelkaarten spreken nog steeds van 'Dr. Steinwender Hütte').

Met onze rug naar de voordeur van de Hütte zien we verderop de toppen van de Hoher Trieb en de Kleiner Trieb, ons doel van deze wandeldag.

Voor ons, pal tegenover de Hütte, is ook een smal hol pad zichtbaar in die richting. De Hoher Trieb staat ook op een geel bordje aangegeven. We gaan het pad op en lopen een heuvel omhoog met voortdurend mooie uitzichten naar alle zijden.

weg naar de Zollnersee op de achtergrond
Even later dalen we de heuvel weer af tot aan een afrastering. Voorbij het hek vinden we een waterpoel, waarin de zuurstofplanten weelderig groeien (het is stilstaand water, dus niet geschikt om te drinken, behalve voor Reni).

Bij het water staat weer een richtingaanwijzer. Brede weg linksaf richting Zollnersee, rechtsaf Obere Bischofalm.

We nemen het smalle pad rechtdoor de berg op. Het eerste deel is het pad niet overal duidelijk zichtbaar, maar door steeds ver vooruit te kijken lukt het de route te volgen. Het gaat eerst maar geleidelijk omhoog, later steiler waarbij steeds meer over rotsblokken geklommen moet worden.

Het dal rechts van ons is onmetelijk diep

We gaan rechts om de berg en komen aan boven op een prachtig bergkammetje. Het pad voor ons uit is nu goed zichtbaar. Eerst weer een stuk dalen en dan vlak onder de Hoher Trieb langs. Vanaf dit deel van de route krijgen we een schitterend uitzicht in het zeer diepe dal rechts onder ons, met daarboven de 2200m hoge toppen van de Köderkopf en de Promos/Blauwstein (foto boven).

Wanneer de route naar links afbuigt, begint pas de echte stijging. Het eerste kwart van deze klim is het een smal bergpad vol rotsblokken met veel haarspeldbochten. Reni geniet van het uitzicht. Ze lijkt het allemaal prima te vinden Daarna wordt het echt serieus. Het rotspad veranderd in een zeer steil pad bestaande uit rolstenen van het type: 'Eén stap vooruit en een halve stap terugglijden'. Bijzonder zwaar in normale omstandigheden, maar bij de temperaturen van vandaag haast niet te doen.

We blijven dan ook regelmatig staan om het zweet af te drogen en voldoende water te drinken. Je moet, zeker met dit weer, water drinken vóór je dorstig wordt! Steeds opnieuw wordt er overlegd of we nog door moeten/kunnen gaan. Ja dus.

En weer een stukje omhoog. Als we op 2100m eindelijk van de losse rolstenen verlost worden, is het meegebrachte water nagenoeg op en zijn we nog geen enkel stroompje tegengekomen. We bestuderen goed onze wandelkaart om in te schatten wat ons nog te wachten staat en komen tot de conclusie dat we dit vandaag niet af moeten maken. We keren op onze schreden terug. Ook omlaag is dit deel meer glijden dan lopen. De wandelstokken zijn geen overbodige luxe, maar noodzaak.

Omhoog moeten we regelmatig even blijven staan om op adem te komen De top van de Hoher Trieb

Weer bij de Dr. Steinwender Hütte aangekomen, besluiten we het nog resterende deel van de middag in deze mooie omgeving te blijven. We kiezen voor de Rosserhütte. Die leek ons gemoedelijker dan de Steinwender en daar hebben we geen spijt van gekregen.

De boerin is zeer gastvrij. Ze neemt de tijd voor ons en schuift aan tafel aan voor een gezellig praatje. Als kort daarna twee oudere heren ons ook nog komen vermaken met hun knopaccordeon en wat rauwe keelklanken, is de sfeer wel bepaald.

Uiteindelijk worden we ook nog getrakteerd op een muzikale bijdrage door de zoon des huizes. Ik speel zelf accordeon en keyboard en hoor dan ook dat hij niet geheel (geheel niet...) foutloos speelt, maar chappeau! Juist dan moet je het lef maar hebben, weet ik uit ervaring!

Helaas moeten we toch eens afscheid nemen van deze gezellige en muzikale familie, en dan gaat het natuurlijk weer drie kwartier lang in de eerste versnelling omlaag tot in het dal. Het was weer eens een prachtige vakantiedag.

Accordeonmuziek en zang op de Alm Zoonlief blijft niet achter en laat graag wat horen

Tip: Rond deze Almen rijdt een tractor rond met daarachter een open kar voorzien van 9 stoelen. Op die manier worden toeristen vervoerd van Almhütte naar Almhütte om overal de kaas- en vleesspecialiteiten van de 'doe-het-zelvers' te proeven. Natuurlijk daarbij dan een biertje te drinken, terwijl de locale 'Hüttenbewoners' hun muzikale talenten laten horen. Wat te denken van een tweetal heren met trompet die een welbekend militair begrafenisdeuntje (ja, heus) door de bergen laten galmen! Kippenvel van teen tot kruin!!!

Wie zou hier niet willen wonen