Obere Valentinalm op de Plöckenpass

Valentinalm - Obere Valentinalm - Valentintörl - Valentinalm

 

 

Ons doel was wandelen tot de Wolayersee, maar dat hebben we niet gehaald. Het was 38 graden (2007) en dus eigenlijk veel te warm om het eerste deel door het windstille dal te lopen. We hebben de Törl gehaald, maar daarna niet meer de afdaling tot de See afgemaakt. Dan zouden we dat deel ook weer omhoog hebben moeten lopen. We gaan het later zeker nog eens helemaal doen en vullen dan deze omschrijving verder aan. Maar.... ook de wandeling tot aan de Törl/Sattel was geweldig mooi en is zeker de moeite waard geweest.

Een looptijd kan ik moeilijk aangeven. We hebben heel rustig aan moeten doen en regelmatig even de schaduw opgezocht om bij te komen.

Wandelkaart Valentinalm

Vanaf Kötschach Mauthen volgen we de daar aangegeven route richting Italië via de Plöckenpass. Over deze Pass met leuke haarspeldbochten rijd je tot 1100m hoogte waar een afslag rechts naar de Valentinalm verwijst. De afslag is te vinden net voor de eerste van twee tunnels voor je bij het Plöckenhaus aankomt.

Het is een brede sintelweg die doorloopt tot aan ons startpunt, de Valentinalm. Bij deze Alm is voldoende parkeerruimte. Beneden parkeren en de sintelweg omhoog lopen kan natuurlijk ook, maar het is wel deels een recht en saai stuk waarop eventueel verkeer flinke stofwolken produceert waar je aan wordt blootgesteld.

de omgeving is gedurende de hele wandeling bijzonder mooi

het is bloedheet dus wordt de watervoorraad regelmatig aangevuld De Valentinalm Hütte blijkt een heel mooi gebouw te zijn met een heerlijk uitzicht rondom. Een groot terras met dito parasols nodigt uit om er plaats te nemen, maar dat doen we pas na de wandeling.

Rechts van een grote schuur gaat een bospad omhoog het dal in, afgesloten voor voertuigen door een slagboom.

Deze brede weg gaat met heel veel haarspeldbochten omhoog tot aan de Obere Valentinalm en is gemakkelijk te volgen. De zeer lange halen van deze zigzag route omhoog kan door wandelaars overal worden ingekort door smalle paadjes, die, weliswaar steiler, de af te leggen afstand flink verkorten.

nog slechts hier en daar een boompje met wat schaduw Wij bestuiten om omhoog deze afkortingen te nemen en terug het brede pad te blijven volgen. Mede gezien de hoge temperatuur; De smalle bergpaadjes zullen ons meer schaduw bieden op de heenweg.

Het is wel opletten geblazen, de bospaadjes zijn niet altijd even duidelijk aangegeven en we lopen tot twee keer toe bijna een dergelijke afslag voorbij. Als we gezellig kletsend weer een afslag dreigen te missen, komt er toevallig een Duitser het pad omlaag, waardoor we ons realiseren dat we daar opnieuw binnendoor kunnen.

De laatste, en langste 'afkorting' voor we bij de Obere Valentinalm komen, is een zeer steil stuk. Wel goed te belopen met overal voldoende steunpunten, maar het vraagt veel van onze conditie op deze hete dag.

Net onder een prachtig huis bij de Obere Valentinalm (foto onder), komen we weer op de brede weg. Iets naar links horen we het geluid van de Valentinbach ruisen en zoeken daar een plekje aan het water om even uit te rusten nu het zwaarste deel van de klim achter de rug is. Het heldere water is lekker koel en goed drinkbaar, zodat de waterflessen bijgevuld kunnen worden. Een prachtige beek die Valentinbach!

bij de Obere Valentinalm aangekomen. Het is privebezit

Op deze plek komen we ook net boven de bomengrens, zodat we vanaf hier geen schaduw meer zullen vinden. We besluiten toch rustig verder te gaan en maar te zien hoe ver we komen bij deze temperatuur. Eigenlijk hopen we hogerop een verfrissende luchtstroom te vinden, want in het dal was het tot hier geheel windstil.

naast het waterrad een generator waarmee stroom wordt opgewekt We volgen nog even het brede pad tot bij het huis en moeten net er voor de beek oversteken. Daar komen we een prachtige installatie tegen die klaarblijkelijk stroom opwekt voor de woning met behulp van het water uit de beek.

Langs het hek van huis en dan rechtsaanhoudend komen we op een smal bergpad verder het dal in. Het pad ligt bezaaid met rotsblokken en kleinere stenen, maar is toch goed te vinden door de vele rood/wit markeringen. Echt steil is het in dit deel niet meer.

Als het uitzicht weer ruimer wordt, zijn we in een prachtig dal aangekomen waar we een grote groep witte koeien ontmoeten die er rustig lopen te grazen. Die zullen het ook wel warm hebben.

ook het uitzicht achter ons is schitterend

het laatste strookje schaduw voor we de top aanvallen Als we aan het eind van het vlakke deel bij een heel grote rotsblok aankomen, net voor de laatste klim naar de Törl begint, gaan we nogmaals in overleg of we met deze drukkende hitte nog wel verder kunnen. We zoeken het kleine hoekje schaduw van het rotsblok op om even bij te komen.

Met een beetje dringen is er net ruimte voor ons vieren en de hond in de schaduw tussen de brandnetels en kan de pet even af.

Volgens mijn hoogtemeter moeten we nog ruim 250m klimmen en ook hier besluiten we het nog verder te proberen in de hoop op meer wind/koelte op de Sattel. En zo lang de watervoorraad voldoende is want daar kunnen we vandaag niet op bezuinigen. Vooral Reni heeft met zijn zwarte vacht regelmatig water nodig om dit vol te kunnen houden.

Plotseling worden we opgeschrikt door een luid gekrijs. We zijn weer in Mürmeltier gebied gekomen. Achter 'ons rotsblok' zien we inderdaad enkele marmotten tussen de rotsen. Dus snel een foto gemaakt om dit vast te leggen. Bij thuiskomst blijkt dat ik te snel door de zoeker heb gekeken. De foto's laten een mooie steen zien die met wat fantasie wat op een Murmeltier lijkt, maar van het beest zelf is geen afbeelding aanwezig, ook niet na sterk uitvergroten.

we naderen het hoogste punt, de Torl

Als we bijna op het hoogste punt zijn aankomen, is het uitzicht geweldig mooi, maar van enige koelte daarboven is geen sprake. De meter geeft 2100m aan, zodat we nog 88m te gaan hebben. Naar de Wolayersee is het vanaf daar dan nog een daling van 200m, die terug ook weer geklommen moet worden. Helaas,... we moeten dit nu echt opgeven, zeker omdat het ook de terugweg heet zal blijven. We gaan terug en besluiten de Wolayersee een andere keer opnieuw te proberen, maar dan vanuit Biernbaum.

als we ook op de Torl geen fris windje vinden, moeten we het opgeven en terugkeren

We gaan weer omlaag en over de Alm tot aan de Obere Valentinalm. Eerst maar weer eens de flessen vullen bij de beek. Dan nemen we nu eens niet het smalle pad door het bos, maar de brede weg omlaag. Al snel komen we bij een mooie waterval in een haarspeldbocht naar links. Het uitzicht in het dal omlaag is niet te beschrijven zo mooi.

Ook onze nog te lopen weg omlaag is hier tot op grote afstand te volgen en we zien dat het we straks nog veel haarspeldbochten omlaag moeten lopen. Natuurlijk veel minder steil, maar er moet nog wel een flinke afstand worden afgelegd voor we terug beneden zijn.

een reusachtige rotswand op de terugweg met rechts een waterval

... en dan is er een koud biertje... Gelukkig gaat het laatste en grootste deel terug door het bos en komen we op enkele keren langs plekken waar we de Valentinbach kruisen.

Daar geven we dan steeds Reni de tijd om even met de poten in het water af te koelen en natuurlijk kunnen we ook onszelf steeds weer even opfrissen. Zelf schep ik met dit soort temperaturen graag mijn pet vol koud water om daarna de pet gelijk weer op te zetten. De drijfnatte pet blijft dan lang koelte afgeven.

En dan komt het terras in zicht met grote schaduwgevende parasols en grote glazen ijskoud bier! Nog nooit was het biertje zo lekker! Dit terras kan ik 'warm' aanbevelen. De uitzichten rondom zijn geweldig en de bediening is er zeer vriendelijk. Wij hebben er niet gegeten, maar de menukaart beloofd veel goeds.